Strona LO
mask
Start arrow Aktualności arrow Komunikaty arrow Spotkania z pisazami - Agnieszka Drotkiewicz
Menu główne
Start
Aktualności
O nas
Polecamy
Zbiory
Nowości
Katalog on-line
Adresy stron
Wyszukiwarki
Galeria
Matura
Wyszukiwarka
Spotkania z pisazami - Agnieszka Drotkiewicz Drukuj Email

W cyklu "SPOTKAŃ Z PISARZAMI"

26 maja odbyło sie spotkanie z panią AGNIESZKĄ DROTKIEWICZ

 


Agnieszka Drotkiewicz  (ur. 1981) ukończyła stosunki międzykulturowe oraz kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Opublikowała powieści „Paris London Dachau”, „Dla mnie to samo” i „Teraz”. Opublikowała także trzy zbiory rozmów: dwa wspólnie z Anną Dziewit („Głośniej! Rozmowy z pisarkami” oraz „Teoria trutnia i inne”) a sama - zbiór rozmów "Jeszcze dzisiaj nie usiadłam" - http://www.czarne.com.pl/?a=1370. W sezonie 2009/2010 była kuratorką cyklu spotkań literackich „Daleko od Wichrowych Wzgórz” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Redaktorka książki podsumowującej te spotkania -"Daleko
od Wichrowych Wzgórz" oraz dramatu pod tym samym tytułem wystawionego w Teatrze Dramatycznym w reżyserii Marcina Libera.

 

KANON 1O ksiązek według AGNIESZKI DROTKIEWICZ

Oto 10 książek, które , jak mi się wydaje , najczęściej cytuję, które są dla mnie sine qua non mojej edukacji. W prasie powstaje wiele artykułów na temat „10 rzeczy, które musisz mieć w swojej szafie (torebce, lodówce); 10 piosenek, które musisz mieć na swoim Ipodzie” - według mnie jest to lista 10 książek, które trzeba mieć przeczytane - bardzo przydają się w życiu, w szkole,
na studiach, w pracy:

 1.      Roland Barthes, Mitologie, przełożył Adam Dziadek, Wydawnictwo KR, Warszawa 2000
Książka, która uczy czytać rzeczywistość, świat dookoła nas. Roland Barthes, literaturoznawca, tym razem jako „tekst” traktuje twarz aktora, samochód, befsztyk i frytki, wino, artykuł w ”Elle”. Książka
o Francji lat 50 i 60, ale też o świecie w ogóle, niezwykle otwierająca, niezastąpiona przy pisaniu prac rocznych, a także pracy magisterskiej!
 2.     Heinrich Böll, Portret grupowy z damą, przełożył Ryszard Wojnarowski, Czytelnik, Warszawa 1993
„Książka-świata”, fresk historyczny, poprzez losy Leni Gruyten opisujący półwiecze dziejów Niemiec: od lat 20 do 70 XX wieku. Książki Bölla wyróżnia brak patosu, empatia, jego geniusz polega na tym, że nie stał się ironiczny, na tym, że nie będąc naiwny - w obliczu tragicznej historii XX wieku wciąż miał nadzieję i pozostawiał ją czytelnikowi. (Laureat Literackiej Nagrody Nobla
w 1972)
 3.     John Maxwell Coetzee, Powolny człowiek, przeł. Magdalena Konikowska, Znak, Kraków 2006
Diagnoza samotności, próba jej przezwyciężenia, a także refleksja na temat literatury, bohatera literackiego, akcji. Każda z książek Coetze’go jest refleksją na temat samotności, społeczeństwa, kolonializmu i postkolonializmu, stosunku do przyrody, do zwierząt. „Powolny człowiek” jest także dyskusją o relacji między życiem a literaturą, o wektorze moralnym literatury. Piękna i wzruszająca książka. (Laureat Literackiej Nagrody Nobla w 2003)
 4.     Gustave Flaubert, Pani Bovary, przełożyła Aniela Micińska, PIW, Warszawa 1957
Książka ukochana nie tylko przeze mnie - Le Magazine Littéraire z 2007 podaje, że była to jedna
z ulubionych książek Prousta, Joyce’a, Nabokova, Pereca. Faulkner czytał ją ponownie każdego roku, zaś Mario Vargas Llosa powiedział kiedyś, że tak, jak dla Oscara Wilde’a największą tragedią życia była śmierć Lucjana de Rubempré, tak dla niego największą tragedią była śmierć Emmy Bovary.
 
5.     Aldous Huxley, Nowy wspaniały świat, przełożył Bogdan Baran, Muza SA, Warszawa 1997
„Nowy wspaniały świat” to nie tylko nazwa knajpy Krytyki Politycznej na warszawskim Nowym Świecie. To jedna z ważniejszych książek XX wieku, napisana w latach 30 antyutopia, w której Huxley genialnie przewidział przemiany społeczno-polityczno-gospodarcze, które w dużej mierze zaistniały naprawdę. Książka inspirowała wielu artystów, pisarzy, między innymi „ antykonsumpcyjną twórczość Sławomira Shuty (Literacki Paszport Polityki za 2004 rok)
 6.      Michel Houellebecq, Poszerzenie pola walki, przełożyła Ewa Wieleżyńska, WAB, Warszawa 2006
„Ta książka to absolutny punk rock” - powiedział mi Michel Houellebecq, kiedy robiłam z nim wywiad do „Playboya”. Książka, która jest świadectwem depresji, dogłębną analizą jednostki, a zarazem programem literackim Houellebecqa. Niezwykle smutna i niezwykle śmieszna. Bardzo ważna dla orientacji we współczesności.
 7.     Elfriede Jelinek, Amatorki, przełożyły Anna Majkiewicz i Joanna Ziemska, WAB Warszawa 2005
Tak samo jak wyżej - bardzo smutno i bardzo śmiesznie. Koszmar austriackiej prowincji, która dla autorki jest lustrem dla całego świata, opisany ze znieczulającym, genialnym poczuciem humoru. Jedna z ważniejszych książek feministycznych, jakie znam. (Laureatka Literackiej Nagrody Nobla
w 2004)
 8.     Tony Kushner, Anioły w Ameryce, przełożył Jacek Poniedziałek, TR Warszawa 2007
Genialny dramat, który daje spojrzenie z lotu ptaka na historię społeczności Żydowskiej w Ameryce, na historię „Wielkiej Podróży” Żydów z Europy Wschodniej do Ameryki, na powojenną historię Ameryki, na walkę z uprzedzeniami, na kwestie światopoglądowe i religijne. Wspaniale napisany, świetnie przetłumaczony , poruszający i bardzo śmieszny. W Polsce dramat ten wyreżyserowany przez Krzysztofa Warlikowskiego w 2007 roku - wspaniałe przedstawienie! Polecam też amerykański serial z Meryl Streep, Emmą Thompson i Alem Pacino.
 9.     Dorota Masłowska, Między nami dobrze jest, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 2008
Znowu dramat i znowu kluczowy dla odczytania historii, tym razem Polski - od II Wojny Światowej do dziś. Temat polskiej kinematografii, kwestii wykluczonych, biedy, marzeń, pieniactwa i wielu innych pokazany wnikliwie i z ratującym nas przed rozpaczą poczuciem humoru. Dramat można obejrzeć miedzy innymi w TR Warszawa w reżyserii Grzegorza Jarzyny.
 10. Arthur Rimbaud, Wiersze, przełożyli między innymi: Jarosław Iwaszkiewicz, Jan Kott, Adam Ważyk i inni, Solopan Warszawa 1996
Książka, którą kupiłam mając 15 lat, w kasie kina Kultura na Krakowskim Przedmieściu,
po obejrzeniu „Całkowitego zaćmienia” Agnieszki Holland - filmu o Rimbaudzie i Verlainie. Rimbaud to rewolucjonista bez precedensu w dziejach poezji świata , jego „Iluminacjâ” i „Sezon w Piekle”     to kamienie milowe, zaś „Samogłoski” to wiersz, który po prostu trzeba znać.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »